|
|
حامد محقق
|
روزها در پی هم می گذرند و لحظه ها یکی یکی از کنار هم سر می خورند به آرامگاه ابدیشان. ذهنم را لحظه ای جدا می کنم از سراشیبی ثانیه ها، سرم را بر می گردانم از مسیر محتوم روبرو. می نگرم به روزهای دیروز، به خاطرات خوب، به رنگ های قشنگ، به شب های شتاب، به داستانِ دوستان.. می نگرم به قصه ها و غصه ها، به رنگ دیرنگ امید...
